Fundacja Jacka Maziarskiego

 

Działalność Fundacji

 

Jacek Maziarski Urodził się 20 stycznia 1937 r. Pochodził z rodziny galicyjskiej i Galicję przez całe życie darzył wielkim uczuciem. Ale bardzo związany był też ze Śląskiem, gdzie się wychował. Ukończył polonistykę na UJ, tamże obronił doktorat z teorii literatury i w 1957 r. zadebiutował jako dziennikarz w „Tygodniku Powszechnym”. Pracę naukową w Krakowie uniemożliwiło mu SB, kiedy odmówił współpracy. I od 1957 r., o czym świadczy jego teczka – był inwigilowany.   Od końca lat 50. dziennikarz, publicysta „Polityki” i ”Kultury”. Członek SD (wystąpił w 1971 r.) Uczestniczył w pracach Konserwatorium Doświadczenie i Przyszłość. We wrześniu 1980 roku był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” w Wydawnictwie Współczesnym. Jako przedstawiciel prasy uczestniczył w obradach I Zjazdu NSZZ ,,Solidarność” w Gdańsku (1981).   W stanie wojennym zasłynął najkrótszym ze swoich tekstów – ogłoszeniem w „Życiu Warszawy” – „Szukam uczciwej pracy”. Prowadził antykwariat, który stał się też miejscem opozycyjnego „knucia”, jeździł po parafiach całej Polski z odczytami i zawarł tam przyjaźnie, które przetrwały do końca jego życia. Pisał w wielu podziemnych pismach i wydawnictwach – m.in. w Niezależnej Agencji Informacyjnej, w tygodniku „Przegląd Wiadomości Agencyjnych”, w miesięczniku „Poglądy” i wydawnictwie MYŚL, podpisywał się trzema gastronomicznymi pseudonimami – S. Tylżycki, Józef Golonka i Józef Piwko.   Od 1987 r. publikował w tygodniku „Ład” stały felieton „W kółko to samo”. Za niezależność i nonkonformizm otrzymał w 1990 r. Nagrodę Kisiela (pierwsza edycja, jedyne nagrody przyznane osobiście przez Stefana Kisielewskiego). Współautor kilku wydanych w drugim obiegu książek, m.in. „Rubikon ‘81”, „Myśli o naszej Europie”. Swoje felietony wydał w tomie „Odpowiedź polskiego barbarzyńcy”.   Uczestniczył w pracach Rady Programowej ,,Solidarności ” i do 1989 roku -  Biura Społeczno-Politycznego Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ ,,Solidarność”. W 1989 i 1990 r. był  zastępcą Jarosława Kaczyńskiego, redaktora naczelnego Tygodnika Solidarność.   W 1991 r. niespełna trzy miesiące pracował jako podsekretarz stanu w kancelarii prezydenta Wałęsy. Współzałożyciel i przewodniczący Porozumienia Centrum, w latach 1991-1993 poseł na Sejm z ramienia PC. Po rozwiązaniu Sejmu przez Wałęsę wrócił do dziennikarstwa w Polskim Radio, później w telewizji jako szef Wiadomości TVP1.  Z pracy w telewizji zrezygnował w proteście przeciw manipulacjom politycznym. Wycofał się z polityki, tłumaczył literaturę anglojęzyczną, z zamiłowaniem fotografował Podkowę Leśną, w której mieszkał od dwudziestu dwóch lat;  w ostatnim okresie współpracował z portalem www.niepoprawni.pl. Sensem Jego życia zawsze była praca.   Zmarł 27 maja 2009 r. w Podkowie Leśnej. Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Popieramy polskie oraz przyjazne Polsce businessy