Zapraszamy do odwiedzenia naszych działów:

Z życia Polonia Semper Fidelis

Solidarność

Sprawy polskie na Litwie

 Warto przeczytać

Tragedia smoleńska

Porady Emigracyjne

Polskie Drogi

Ogłoszenia Drobne

Listy do Redakcji

O nas

Kontakt z nami 

NASZA

FILMOTEKA

DOKUMENTU

• Polskie filmy faktu 

• Videos about Poland and Polish history

Archiwum:

Wybory 2010

66- letni dziś ksiądz Stanisław w minionych tygodniach był jednym z najbardziej aktywnych obrońców krzyża stojącego przed Pałacem Prezydenckim. Od wielu dni kapelan z warszawskiego Żoliborza przychodził regularnie na Krakowskie Przedmieście, aby modlić się wraz ze wszystkimi, którzy domagali się pozostawienia krzyża upamiętniającego ofi ary katastrofy z 10 kwietnia. Wszystko wskazuje na to, że wizyta księdza Małkowskiego na Krakowskim Przedmieściu w miniony czwartek może być ostatnią. Duchowny otrzymał bowiem od warszawskiej kurii polecenie zaprzestania udziału w modlitwach pod Pałacem Prezydenckim. Ofi cjalnie z powodu obowiązującego w Kościele zakazu mieszania się w politykę. 

„Terrorysta” w sutannie 

Wszystko zaczęło się od niefortunnej wypowiedzi biskupa Tadeusza Pieronka. W jednym z wywiadów kontrowersyjny krakowski biskup użył określenia „terroryści” w stosunku do księdza Małkowskiego i nieznanego szerzej salezjanina, ojca Jacka. Ci dwaj warszawscy duchowni prawie codziennie przychodzili pod krzyż na Krakowskim Przedmieściu (w sierpniu ksiądz Stanisław krzyż ten poświęcił). Odmawiali różaniec i modlili się wspólnie z osobami, które pilnowały krzyża smoleńskiego. W trakcie wspólnych modlitw ksiądz Małkowski wielokrotnie przemawiał do wiernych. Te przemówienia i wspólne modlitwy tak bardzo rozwścieczyły biskupa Pieronka, że zażądał, by obu duchownych „usunąć siłą”. Temu ostatniemu wezwaniu nikt nie uczynił zadość. Do zdecydowanych działań przystąpiła natomiast warszawska kuria. Przełożeni ofi cjalnie wezwali księdza Małkowskiego na rozmowę i zakazali mu brania udziału w modlitwach przed Pałacem Prezydenckim. Informację tę w rozmowie z portalem Fronda.pl (który jako pierwszy ujawnił sprawę) potwierdził kanclerz warszawskiej kurii, ksiądz Grzegorz Kalwarczyk. – Już od czasu stanu wojennego ksiądz Małkowski ma zakaz publicznego występowania i wypowiadania się na uroczystościach – komentował ksiądz Kalwarczyk. Jego zdaniem, rola księdza Małkowskiego powinna ograniczyć się tylko do posługi duszpasterskiej i pomocy przy pogrzebach na cmentarzu na Wólce Węglowej. Jeśli ksiądz Małkowski nie podporządkuje się poleceniu zwierzchników, grozi mu nawet suspensa, czyli kościelna kara zakazująca kapłanowi wykonywania niektórych czynności. 

Kościół podzielony 

W wypowiedziach dla mediów ksiądz Stanisław Małkowski zapowiadał, że wyśle list do arcybiskupa warszawskiego z prośbą o spotkanie i wyjaśnienie mu sprawy. Jest przekonany, że modlitwami pod Pałacem nie zrobił niczego wbrew prawu kanonicznemu, a wypowiadając swoje poglądy, korzystał z przysługującej każdemu wolności słowa. Większość hierarchów kościelnych w ogóle się na ten temat nie wypowiedziała. Ofi cjalnego stanowiska Episkopatu w tej sprawie brakuje. W obronie duchownego wystąpił m.in. ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski – autor książki „Księża wobec bezpieki”, który uznał zachowanie warszawskiej kurii za niepoważne. Według niego, ksiądz Małkowski nie wykroczył przeciwko zasadom obowiązującym w Kościele, a pod krzyżem wykonywał swoją duszpasterską posługę. Wyszło przy okazji na jaw, że formalnie kuria warszawska niczego księdzu Małkowskiemu na nowo nie zabroniła. Zakaz wypowiadania się publicznie obowiązuje bowiem tego kapłana od... czasów stanu wojennego. Ksiądz Zaleski zwraca uwagę na fakt, że sam ten fakt jest kuriozalny i źle świadczy o kurii, a nie o duchownym, którego dotyczy. Czyżby po takim stanowisku warszawska kuria zamierzała suspendować również księdza Zaleskiego? W jego oświadczeniu czytamy: „Niedawno pisałem tekst dla »Gazety Polskiej« pt. »Po której stronie barierek stałby ks. Jerzy Popiełuszko?« – chodzi oczywiście o te barierki, które stoją na Krakowskim Przedmieściu. Ktokolwiek znał ks. Jerzego, nie ma wątpliwości, że stałby on po stronie modlących się ludzi. Ks. Popiełuszko w latach 80. był szykanowany nie tylko przez władze państwowe, ale też i przez władze kościelne. Prymas Józef Glemp często go krytykował, źle się o nim wyrażał, robił różne przykrości, więc myślę, że w tym przypadku analogia ks. Popiełuszko – ks. Małkowski jest uzasadniona. Gdyby ks. Jerzy dzisiaj żył, to przechodziłby to samo co ks. Małkowski”. 

W opozycji 

W trakcie swojego długiego życia ksiądz Stanisław Małkowski wielokrotnie występował przeciwko władzy politycznej. I wielokrotnie miał problemy z kurią. Tak samo jak ksiądz Popiełuszko, który był jednym z jego najbliższych przyjaciół, a którego przykład przywoływał ksiądz Isakowicz- Zaleski. Poznali się w latach 70. w warszawskim seminarium duchownym. Jerzy był już po przeszkoleniu wojskowym i przygotowywał się do święceń kapłańskich. Trzy lata starszy od niego Stanisław miał za sobą nowicjat w klasztorze w Tyńcu i studia fi lozofi czne na Uniwersytecie Warszawskim. W trakcie tych studiów, wziął udział w słynnych „wydarzeniach marcowych”. W 1974 roku obaj przyjęli święcenia kapłańskie (Popiełuszko z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego, a Małkowski z rąk biskupa Zygmunta Kraszewskiego). Zaraz później los rozdzielił ich na kilka lat. Ksiądz Jerzy pracował w Aninie i Ząbkach, ksiądz Stanisław został w Warszawie. Bardzo szybko związał się z raczkującą wówczas opozycją demokratyczną. W 1976 roku podpisał słynny „List 59”, w którym czołowi opozycjoniści tamtych lat (m.in. Jerzy Ficowski, Adam Michnik i Jacek Kuroń) zażądali od władz m.in. wolności nauki i wolności słowa. W tamtych czasach ksiądz Stanisław organizował też głodówki protestacyjne. W trakcie mszy wygłaszał patriotyczne kazania zawierające liczne aluzje polityczne, za co był napominany przez warszawską kurię, jednak kazania te zjednały mu poparcie i autorytet wśród rodzącej się opozycji. Autorytet ten okazał się tak duży, że latem 1980 roku Komitet Samoobrony Chłopskiej Ziemi Grójeckiej wybrał go na swojego delegata do Stoczni Gdańskiej, gdzie odbywał się strajk, który doprowadził do powstania „Solidarności”. Później, w stanie wojennym, ksiądz Małkowski został jednym z kapelanów podziemnej „Solidarności”. 

Ks. Małkowski na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie 

FOT. T. SOMMER

„Jedynka” na liście śmierci

Działalność opozycyjna rzuciła księdza Stanisława w wir wydarzeń, które miały zmienić bieg historii. W 1980 roku zaczął uczestniczyć w słynnych Mszach Świętych za Ojczyznę, które w kościele św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu zaczął odprawiać ksiądz Jerzy Popiełuszko. Później koncelebrował te msze wraz z ks. Jerzym i księdzem Janem Umińskim. Także w trakcie tych mszy wygłaszał patriotyczne kazania. Ściągnęło to na niego uwagę Służby Bezpieczeństwa. W 1984 roku ksiądz Małkowski znalazł się na tzw. czarnej liście, zawierającej nazwiska kapłanów uznanych przez komunistyczną bezpiekę za zagrożenie dla państwa, ustroju i ludowej władzy*. Lista ta trafi - ła na biurko pułkownika Adam Pietruszki – wicedyrektora IV (antykościelnego) Departamentu MSW. Nazwisko księdza Stanisława widniało na niej przy numerze pierwszym. Wszystko zmieniło się, gdy szef sekcji „D” (odpowiedzialnej w SB za zbrodnicze działania wymierzone w księży) przyszedł do kościoła na Żoliborzu, obserwował jedną z mszy za Ojczyznę i uznał, że znacznie większym zagrożeniem jest ksiądz Popiełuszko. Wspomnianym szefem sekcji „D” był owiany złą sławą kapitan Grzegorz Piotrowski. To właśnie on dowodził grupą, która 19 października 1984 roku zatrzymała samochód kapelana „Solidarności” w miejscowości Górsk między Bydgoszczą a Toruniem. Ksiądz Popiełuszko zginął śmiercią męczeńską, księdzu Stanisławowi udało się przeżyć. Pożegnał przyjaciela 3 listopada, w trakcie uroczystej mszy pogrzebowej (wzięło w niej udział około miliona ludzi). Nie zaniechał jednak odprawiania patriotycznych Mszy świętych i działalności opozycyjnej. Wygłaszał przemówienia i homilie na różnych uroczystościach, na które bywał zapraszany. Ta działalność zyskała mu wrogów nawet w łonie samego Kościoła. Ksiądz Małkowski otrzymał zakaz działalności publicznej i zakaz zabierania głosu w sprawach politycznych. Decyzją kurii warszawskiej, kapłan został skierowany do pracy na cmentarzu na Wólce Węglowej, gdzie posługę duszpasterską pełni do dziś. Wielokrotnie było o nim głośno: gdy występował przeciwko aborcji i eutanazji, gdy opowiadał się za dekomunizacją i lustracją oraz gdy za wywiad udzielony Telewizji Puls został tymczasowo odwołany z Wólki Węglowej i stracił prawo spowiadania i samodzielnego odprawiania Mszy Świętych (kary te zostały unieważnione po kilku miesiącach). Nigdy nie zabiegał o sławę, popularność ani stanowiska kościelne. Nie dbał również o pieniądze i dobra materialne. 

Pokonał zło dobrem

Przyjaciel księdza Małkowskiego – dziennikarz Wojciech Sumliński – w swojej książce „Teresa, Trawa, Robot” (o trzech operacjach wymierzonych w księdza Popiełuszkę) opisuje zaskakującą historię z lipca 2009 roku. Do księdza Stanisława zgłosiły się osoby proszące go, by na katolickim cmentarzu odprawił pogrzeb zmarłemu właśnie funkcjonariuszowi bezpieki. Funkcjonariusz nazywał się Zenon Płatek i w latach 80. był dyrektorem antykościelnego departamentu MSW. Płatek nadzorował inwigilację księży – także księdza Małkowskiego. Odegrał ważną, ale niewyjaśnioną do dziś rolę w zabójstwie księdza Jerzego Popiełuszki. Udało się ustalić, że Płatek został ochrzczony. Podobno przed śmiercią wyspowiadał się. Ksiądz Stanisław odprawił mszę pogrzebową i zwłoki Płatka spoczęły na katolickim cmentarzu – ćwierć wieku po tym, jak na biurko Płatka trafi ła lista śmierci zawierająca nazwisko księdza Małkowskiego. Prześladowca kapłana zrozumiał swój błąd i pod koniec życia naprawił go. Oby swoje błędy naprawili również biskupi, którzy dziś bez żadnego powodu, ze szkodą dla Kościoła, piętnują działalność księdza Małkowskiego.  

* Na liście fi gurowały też nazwiska księży: Adolfa Chojnackiego z Krakowa, Kazimierza Jancarza z Nowej Huty, Stefana Niedzielaka z warszawskich Powązek, Stanisława Suchowolca z Białegostoku i Sylwestra Zycha ze Skierniewic. Pierwsi dwaj doczekali upadku komunizmu, trzej ostatni zostali zamordowani wiosną 1989 roku przez Służbę Bezpieczeństwa. 

LESZEK SZYMOWSKI (Najwyższy Czas)

Popieramy polskie oraz przyjazne Polsce businessy

Polecane strony:

Liczba odwiedzin: